The Cask of Amontillado MOBI Ö The Cask Kindle -


The Cask of Amontillado [PDF / EPUB] The Cask of Amontillado The Cask of Amontillado sometimes spelled The Casue of Amontillado is a short story written by Edgar Allan Poe and first published in the November 1846 issue of Godey's Lady's Book The story is set in The Cask of Amontillado sometimes spelled The Casue of Amontillado The Cask Kindle - is a short story written by Edgar Allan Poe and first published in the November issue of Godey's Lady's Book The story is set in a nameless Italian city in an unspecified year possibly sometime during the eighteenth century and concerns the deadly revenge taken by the narrator on a friend who he claims has insulted him Like several of Poe's stories and in keeping with the th century fascination with the subject the narrative revolves around a person being buried alive – in this case by immurement.

  • Paperback
  • 20 pages
  • The Cask of Amontillado
  • Edgar Allan Poe
  • English
  • 05 June 2015
  • 9781594561863

About the Author: Edgar Allan Poe

The name Poe brings to mind images of murderers and The Cask Kindle - madmen premature burials and mysterious women who return from the dead His works have been in print since and include such literary classics as The Tell Tale Heart The Raven and The Fall of the House of Usher This versatile writer’s oeuvre includes short stories poetry a novel a textbook a book of scientific theory and hundreds of.



10 thoughts on “The Cask of Amontillado

  1. says:

    The Cask of Amontillado by Edgar Allan Poe is a classic tale of revenge Since there are dozens of posts here my review will take a particular slant what German pessimistic philosopher Arthur Schopenhauer has to say about the psychology of revenge and how the revengeful narrator in Poe’s tale relates to Schopenhauer’s insightsSchopenhauer says we all suffer as the result of nature or chance but as humans we recognizes that is simply the way life works He then writes “Suffering caused by the will of another on the other hand includes a uite peculiar and bitter addition to the pain or injury itself namely the consciousness of someone else’s superiority whether in point of strength or of cunning together with that of one’s own impotence” It’s that person to person dynamic that gives us the real sting; someone intentionally shoves or hits us humiliates or insults us and for whatever reason we simply take it This is what happened in the aristocrat narrator’s mind – he was insulted by Fortunato I say ‘in the aristocrat narrator’s mind’ since we as readers don’t know if Fortunato actually intended to insult himSchopenhauer sees two phases of compensation for the person who has suffered at the hands of another 1 direct and legal – a stranger hits us and we take him to court and win a settlement 2 revenge – to deal with the psychological afterglow of the stranger’s blow Here are his words “Recompense if possible can cure the injury done; but that bitter addition the feeling ‘and that is what I have to put up with from you’ which often hurts than the injury itself can be neutralized only by revenge” The narrator says his is not of a nature to merely threat Being an aristocrat himself that is someone who is accustom to living life and having life on his own terms he will not even consider direct or legal action or a mere threat His first step is revenge and a revenge where he will never be discovered or punished for exacting his revenge and a revenge where Fortunato will be fully aware he is the avenger Here is the payoff for the avenger as Schopenhauer sees it “By returning the injury either by force or by cunning we demonstrate our superiority over him who has injured us and thereby annul the proof he gave of his superiority over us Thus the heart acuires the satisfaction it thirsted for Where conseuently there is much pride or much vanity there will also be much reveangefulness” This is where the philosopher’s insights fit the characters in Poe’s tale like a finely made Italian glove Fortunato is a pompous aristocrat a man full of himself a man who in the course of the story calls another man by the name of Luchresi an ignoramus since Luchresi cannot tell Amontillado from Sherry The narrator in turn with his vaults and wines his family crest and family motto is filled to the brim with pride and vanity And as he locks Fortunato to the damp wall and seals him up in the cold dark nave we as readers get the feeling his revenge is as sweet as sweet can be As Alfred Hitchcock said “Revenge is sweet and not fattening”Schopenhauer’s words on the psychology of the avenger are penetrating He writes “But as every fulfilled desire reveals itself or less as a delusion so does that for revenge Usually the pleasure we hoped for from it is made bitter by the pity we afterwards feel; indeed an exacted revenge will often subseuently break the heart and torment the conscience; we no longer feel the motivation which drove us to it but the proof of our wickedness remains visibly before us” Poe’s tale ends with the narrator avenger completing his stone and plaster task and feeling his heart grow sick from the dampness of the catacombs But this is the rub He feels his heart grow sick but it this truly caused by the dampness of the catacombs? Might the narrator avenger experience pity and heartbreak and a torment of consciousness in the days weeks and years to come? If he is not mad then perhaps; if he is mad then perhaps not Since this is a tale written by Edgar Allan Poe madness is always a real possibility Thus we can imagine the narrator avenger spending his remaining days drinking wine from his vaults with a smug satisfied smile knowing there is one pile of bones in his collection

  2. says:

    ”A succession of loud and shrill screams bursting suddenly from thethroat of the chained form seemed to thrust me violently back For abrief moment I hesitated I trembled Unsheathing my rapier I beganto grope with it about the recess; but the thought of an instantreassured me I placed my hand upon the solid fabric of the catacombsand felt satisfied I reapproached the wall; I replied to the yells ofhim who clamoured I re echoed I aided I surpassed them in volumeand in strength I did this and the clamourer grew still” The terror of this tale isn’t just in the final act but in the behavior of the narrator Montresor I read this story several times trying to grasp the level of madness from which he suffers Is this truly a tale of revenge as he states to us in the beginning or is it a tale of jealousy fueled by insanity? Poor Fortunato who is not fortunate at all believes he is with a friend when he ventures down into the Montresorian Vaults to taste a cask of Amontillado It is carnival in this unnamed Italian city and Fortunato is dressed as a fool and he is so drunk that though he calls himself a wine expert I am led to believe he is of a drunken sod than an connoisseur Montresor says at the very beginning of this story that he has been insulted by a ”thousand injuries” all perpetrated by Fortunato I’ve known a couple of people in my lifetime who considered any slight a major assault against them It has been almost debilitating for them Every molehill becomes a mountain in their minds Most of us just slough those things off like a sprinkle of rain but to thin skinned people those slights become a torrential downpour of despair and projected animosity Montresor believes that Fortunato looks down upon him There is this moment in the story when the Montresor coat of arms is revealed a golden foot on a blue background crushing a snake whose fangs are embedded in the foot's heel with the motto Nemo me impune lacessit No one attacks me with impunity The uestion is depending on how you read this tale is Montresor the snake being crushed or is he the embedded fangs? Maybe he is both Montresor expects Fortunato to insult him so every odd look or misplaced word from Fortunato becomes a condemnation of his friend Montresor Montresor might feel crushed but he is about to embed his fangs Fortunato makes a symbolic motion with his arm and discovers that Montresor is not a Mason though Montresor insists that he is even showing Fortunato the trowel that is in his hand as proof Of course showing the trowel is great foreshadowing for the final act of immurement The fact that Fortunato does not believe Montresor is further proof that he despises him Montresor could have enacted his revenge anywhere It is carnival season The perfect time for a strangulation a knifing a drowning or a bludgeoning and Fortunato would just be thought of as an unfortunate victim of some ruffians but Montresor wants something He wants Fortunato to forever reside among the bones of his ancestors He doesn’t just want him dead He wants to OWN him forever The revenge if that is what this is will never end Illustration by Harry ClarkeThere is this moment when Montresor realizes he isn’t feeling well ”My heart grew sick on account of the dampness of the catacombs” At the beginning of this sentence I’m feeling oddly relieved to discover that he is feeling some remorse maybe the madness that has taken him over has finally been overcome by some horror at his own actions but of course all of that is uickly dispelled by him blaming those feelings on the dampness There are a couple of points too where he suggests to Fortunato that they should turn back but he tempered each of those suggestions with a prod that would insure that his inebriated friend would want to continue Is this a demented way to assuage his guilt? Can he convince himself that he tried to save him but it was Fortunato’s choice to continue to his death? Edgar Allan Poe is most assuredly playing with your mind as he does in most of his stories He sprinkles little clues that for the discerning reader are there to be discovered My suggestion is to read this story a few times and each time hopefully a new layer of the story will reveal itself to you This is an excellent example of Poe and by some people considered his best short story If you wish to see of my most recent book and movie reviews visit I also have a Facebook blogger page at

  3. says:

    Typically this is considered a tale of revenge I'm going to go out on a limb and argue that it's not The only notion we have of revenge of the narrator Montresor actually being wronged comes in the wonderfully vague opening sentence The thousand injuries of Fortunato I had borne as I best could; but when he ventured upon insult I vowed revenge It's Montresor himself who insists this is a revenge tale but of course he's the ultimate unreliable narrator so we shouldn't take him at his word Notice that we get not a single detail concerning any of these injuries or insults Typically you'd expect someone plotting revenge to stew over all those little details ad nauseam Instead we only know that Fortunato is a wine connoisseur and that in painting and gemmary Fortunato like his countrymen was a uack It seems that at some level Montresor simply doesn't like Fortunato or perhaps doesn't like all Italians especially Fortunato and decides to kill him for no other reason than that You also get the sense that Fortunato is successful than the narrator his name Fortunato isn't particularly subtle so perhaps the killing is simply the result of jealousy There's also that wonderful scene where Fortunato makes a Masonic sign which the narrator doesn't understand and call grotesue and Montresor replies by producing a trowel from beneath his clothes and saying he's a mason too A grim joke but one that points again to the jealousy burning inside himOK enough argument The most important point is that this a wonderfully macabre tale that reprises several of Poe's major themes I won't spoil the ending I'll just say that it's a tale that leaves you thinking long after the reading is done Not just thinking but feeling the damp caverns the piles of bones and the ever thickening nitre that hangs like moss upon the vaults

  4. says:

    Possibly my favorite Edgar Allen Poe story Final review first posted on Fantasy LiteratureOur narrator Montresor an Italian nobleman explains ― in a suspiciously vague way ― how his friend Fortunato has mortally offended and insulted him Montresor sets himself on a course of implacable revenge but he wants to do so in a way that Fortunato understands that Montresor is the source of revenge but without being caught or punishedMontresor and Fortunato meet during a carnival festival ― which at first seems by chance but then you find out that Montresor has set up the situation so that all of his servants are gone he told them that he would be out all night but that they were NOT permitted to leave and counted on the lure of the carnival to do the rest Montresor tells Fortunato that he has bought a cask of fine Amontillado sherry at full price but he isn’t certain if it’s the real thing Fortunato a connoisseur of old wines volunteers to taste itAnd so the two go Montresor first donning a mask to Montresor’s palazzo and then into the depths of its damp catacombs hung with white webs of nitre Montresor protesting all the time that his friend really shouldn’t come but all the time luring him in like an evil hearted spider “The Cask of Amontillado” is one of Poe’s truly memorable horror stories a tale of vengeance and enigmatic and complex than it appeared to me on first read many years ago Poe as always is great at atmosphere and setting It’s a tense revenge tale with some black humor and some interesting ambiguities about guilt There are so many ironic and symbolic details that add depth to the story The irony of Fortunato’s name the “supreme madness of the carnival season” that echoes the narrator’s mental state the fool costume that Fortunato is wearing at the carnival and many “Montresor” could be translated from French as “my treasure”; it leads one to mull over what exactly is the narrator’s treasureFree to read online many places including here One of my favorite Ray Bradbury stories Usher II part of his Martian Chronicles story collection is in part a tribute to The Cask of Amontillado

  5. says:

    Book Review 4 of 5 stars to The Cask of Amontillado a Gothic short story written in 1846 by Edgar Allan Poe Perhaps one of my favorite of all Poe's works this literary genius stimulates one of everyone's deepest and scariest fears to be buried alive Though there are several macabre options to consider in this fantastic tale set in Italy a man is buried alive behind a brick wall Poe goes to great lengths to describe the process the emotions and the setting As a reader you are entranced in the action caring little about the characters or the reasons why it's happening You read each line in fear wondering how it will all end What I love about Poe's work is his ability to draw readers into a darkness that permeates all our senses As you read the story all five of your physical senses react to the vengeance plot he's fabricated from the damp and dank smell of the dirt to the scraping of the mortar against the bricks your body will twist and turn at the thought of what lengths mankind will when they are angry and hurtTake a chance on this one it'll give you a great sense of who Poe was both as a writer and as a villain About Me For those new to me or my reviews here's the scoop I read A LOT I write A LOT And now I blog A LOT First the book review goes on Goodreads and then I send it on over to my WordPress blog at where you'll also find TV Film reviews the revealing and introspective 365 Daily Challenge and lots of blogging about places I've visited all over the world And you can find all my social media profiles to get the details on the whowhatwhenwhere and my pictures Leave a comment and let me know what you think Vote in the poll and ratings Thanks for stopping by

  6. says:

    The Casue of Amontillado The Cask of Amontillado Edgar Allan PoeThe Cask of Amontillado is a short story by Edgar Allan Poe first published in the November 1846 issue of Godey's Lady's Book The story's narrator Montresor tells an unspecified person who knows him very well of the day he took his revenge on Fortunato the fortunate one a fellow nobleman Angry over numerous injuries and some unspecified insult Montresor plots to murder his friend during Carnival while the man is drunk dizzy and wearing a jester's motley تاریخ نخستین خوانش روز دهم ماه آگوست سال 2014 میلادیعنوان بشکه آمونتیلادو؛ نویسنده ادگار آلن پو؛ مترجم ثمانه اکوانچلیک آمونتیلادو؛ نام داستان کوتاهی در سبک وحشت از نویسندهٔ آمریکایی ادگار آلن پو است که آن را در 1846 میلادی نوشته است این داستان که در فارسی با نام‌های «بشکهٔ آمونتیلادو» و «صندوق آمونتیلادو» نیز شناخته می‌شود روایتگر داستان مردی است که برای انتقام گرفتن از فردی که او را مورد ریشخند قرار داده است، او را به بهانهٔ چشیدن شراب آمونتیلادو آمونتیادو به سردابی کشانده و در میان دیوارها مدفون می‌سازد راوی داستان در اینجا نیز همچون داستان‌های «قلب رازگو» و «گربه سیاه» خودِ قاتل است که شیوه ی گرفتن انتقام خویش از دشمنش را برای خوانشگر بیان می‌دارد چکیده «مونترسر» داستان شبی را بازگو می‌کند، که دوستش «فورچوناتو» را، به انتقام توهینی که در داستان ذکر نشده، میکـُشـَـد او، به بهانه اینکه کنجکاو است در مورد اصالت صندوقی حاوی حدود یکصد و سی گالن یا چهارصد و نود دو لیتر از شراب آمونتیادو، که به تازه گی خریداری کرده‌ است ،مطمئن شود «فورچوناتو» را به سرداب‌های زیرزمینی خانه‌ اش میکشاند، و او را در قسمتی از سرداب، که به سبک گورهای دسته جمعی پاریس ساخته شده‌ است، به زنجیر کشیده، و سپس زنده بگور میکند همچنین در آخر داستان متوجه میشویم، که پنجاه سال از این رخداد گذشته، و هنوز کسی از آن با خبر نشده است پایان چکیده «مونترسر» در باره ی «هزاران صدمه‌ ای که فورچوناتو به او رسانده است» چیزی نمی‌گوید، در واقع نمی‌دانیم، که ایشان آیا بیماری روانیست، و قتل را از روی جنون انجام داده، یا برای انجام آن برهان برنده ای داشته‌ است این درحالیست که «مونترسر» نمی‌تواند کاملاً بیمار باشد، چرا که داستان را با جزییات کامل، بازگو کرده‌ است «فورچوناتو» در داستان، به عنوان خبره ی شراب، معرفی شده، و این در حالیست، که خود او بارها در حین صحبت، در مورد فرد دیگری که او هم در زمینه تشخیص شراب خبره است، میگوید «او فرق بین آمونتیادو و شری را نمی‌داند» اما ما میدانیم، که آمونتیادو خود نوعی از شری است «فورچوناتو» همینطور شراب فرانسوی گران قیمت را، در یک جرعه مینوشد، به‌ طوری‌ که انگار از ارزش آن، با خبر نیستمتن داستان بشکه آمونتیلادو نوشته ادگار آلن پوهزار زخمی که فورچوناتو به من زده بود را با خون جگر تحمل کرده بودم اما زمانی که به خودش جرات داد به من توهین کند، عهد کردم که انتقام بگیرم شما که طبیعت مرا خوب می‌شناسید می‌دانید که من فقط زبان به تهدید نمی‌گشایم در ‌‌نهایت انتقامم را می‌گرفتم؛ این تصمیم قطعی من بود و این قطعیت باعث می‌شد دیگر خطرات احتمالی در این راه را در نظر نگیرم من نه تنها باید او را تنبیه می‌کردم، بلکه باید او را طوری مجازات می‌کردم که خود از عواقب آن در امان بمانم چرا که اگر مجازات، گریبان مجازات کننده را بگیرد، خطا بی‌کیفر باقی می‌ماند همچنین اگر خطاکار حضور انتقام گیرنده را احساس نکند، باز هم خطا بی‌کیفر می‌ماند؛باید این را متذکر شوم که من نه با کلام و نه با عملم بهانه‌ای به دست فورچوناتو نداده بودم که به نیت خوب من شک کند من چنان به کار خود ادامه دادم و چنان در مقابل چهره او لبخند بر لب نگه داشتم که نتوانست بفهمد در حالی به او لبخند می‌زدم که در سر اندیشه کشتن او را داشتم؛با وجود آنکه از بسیاری لحاظ، مرد قابل احترام و البته ترسناکی به شمار می‌رفت – فورچوناتو را می‌گویم نقطه ضعف هم داشت؛ خودش را خبره شراب‌شناسی می‌دانست و از این لحاظ به خود افتخار می‌کرد ایتالیایی‌های کمی واقعا ذوق هنری دارند در بیشتر مواقع شور و شوقشان به موقعیت و زمان بستگی دارد و از آن برای حقه زدن به میلیونر‌های انگلیسی و اتریشی استفاده می‌کنند فورچوناتو در نقاشی و جواهر‌شناسی مانند باقی ایتالیایی‌ها آدم شارلاتانی بود اما در موضوع شراب‌های کهنه صادق بود در این زمینه تفاوت چندانی با او نداشتم و در شناخت انواع شراب ایتالیایی خبره بودم و هرگاه که می‌توانستم مقدار زیادی از انواع آن را خریداری می‌کردم؛نزدیک غروب آفتاب در اوج جنون فصل کارناوال بود که با دوستم مواجه شدم او به خاطر اینکه زیاد نوشیده بود، بیش از حد با من به گرمی رفتار کرد لباس تنگ رنگارنگی پوشیده بود که برخی قسمت‌هایش راه راه بود وکلاه مخروطی و زنگوله‌داری نیز به سر داشت آنقدر از دیدن او خوشحال بودم که فکر کردم نباید دستش را به آن گرمی می‌فشردم؛به او گفتم «فورچوناتوی عزیز خوشبختانه شما را دیدم چقدر امروز خوب به نظر می‌رسید راستش بشکه شرابی به من رسیده که به نظر می‌رسد «آمونتیلادو» باشد اما درباره آن تردید دارم»؛فورچوناتو گفت «چطور؟ آمونتیلادو؟ آنهم یک بشکه؟ این غیر ممکن است آنهم درست وسط کارناوال؟»؛جواب دادم «در این باره تردید دارم و آنقدر احمق بودم که بدون مشورت گرفتن از شما تمام پولش را هم پرداخت کردم نتوانستم شما را پیدا کنم و می‌ترسیدم که این معامله را از دست بدهم» آمونتیلادو؟ تردید دارم آمونتیلادو؟ باید مطمئن شوم آمونتیلادو؛ شما که مشغول هستید، من به خانه لوکرزی می‌روم او می‌تواند شراب را تشخبص دهد و به من می‌گوید؛ لوکرزی نمی‌تواند آمونتیلادو را از «شری» تشخیص بدهد؛ و البته هنوز هم هستند احمق‌هایی که فکر می‌کنند در تشخیص شراب می‌تواند با تو رقابت کند؛ بیا، بیا برویم؛ کجا؟ به سردابه‌های تو نه، دوست من نمی‌خواهم از سرشت خوب شما سوء استفاده کنم متوجهم که کار دارید لوکرزی؛ من کاری ندارم بیا نه، دوست من فقط به خاطر درگیر بودن شما نیست به خاطر این است که متوجه شدم ظاهرا سرما خورده‌ اید سردابه‌ ها به طور تحمل ناپذیری سردند آن‌ها با شوره پوشیده شده‌ اند؛ عیبی ندارد بیا برویم سرما خوردگی چیز مهمی نیست آمونتیلادو شاید آن‌ها را به شما انداخته باشند و لوکرزی نمی‌تواند تفاوت بین آمونتیلادو و شری را تشخیص دهد؛به دنبال این صحبت، فورچوناتو خودش را به دست من سپرد من که نقاب مشکی ابریشمی پوشیده و شنلی را دور خود پیجیده بودم اجازه دادم مرا با عجله به سمت عمارتم ببرد؛هیچ کدام از مستخدمین در خانه نبوده و فرار کرده بودند که در جشن شرکت کنند به آن‌ها گفته بودم که تا صبح بر‌نمی‌گردم و با قطعیت به آن‌ها دستور داده بودم که خانه را ترک نکنند این دستورات به اندازه‌ای کافی بود که مطمئن بودم به محض اینکه پایم را از خانه بیرون بگذارم، همه‌شان فوری ناپدید می‌شوند؛از مشعل‌دان‌ها، دو مشعل برداشتم، یکی را به فورچوناتو دادم و او را از راه اتاقهای مختلف عمارت به سمت دالانی بردم که به سمت سردابه‌ها می‌رفت از راه پله طولانی و پیچ در پیچی پایین رفتم و از او خواستم وقتی دنبال من می‌آید، احتیاط کند در ‌‌نهایت به پایین پله‌ها رسیدیم و با هم در کنار زمین‌های مرطوب دخمه خانواده «مونترسور» ایستادیم؛دوستم نمی‌توانست درست راه برود و هر زمان که قدم از قدم بر می‌داشت، زنگوله‌های کلاهش جیلینگ جیلینگ صدا می‌دادند؛گفت «یک بشکه؟»؛گفتم دور‌تر است اما تارهای سفید عنکبوت را نگاه کن که بر تارک دیوارهای این دخمه می‌درخشند؛به سمت من برگشت و با چشمان غبار گرفته‌ی اشک آلود و مستش به چشمانم خیره شد در ‌‌نهایت پرسید «بوی شوره است؟»؛جواب دادم «بله شوره است چند وقت است که سرفه می‌کنی؟»؛ اوه اوه اوه – اوه اوه اوه – اوه اوه اوه – اوه اوه اوه – اوه اوه اوه؛دوست بیچاره من برای چند دقیقه نتوانست پاسخ مرا بدهد؛در ‌‌نهایت گفت «چیزی نیست»؛با قاطعیت گفتم «بیا، بر می‌گردیم سلامتی تو ارزش بیشتری دارد تو پولداری، محترمی، قابل تحسینی و محبوب تو خوشبختی درست مثل من که زمانی خوشبخت بودم تو مردی هستی که دلتنگت می‌شوند برای من فرقی ندارد ما بر می‌گردیم مریض می‌شوی و من نمی‌توانم مسئولیت این کار را بر عهده بگیرم جدای از این، لوکرزی هم هست»؛او گفت «بس است سرفه چیزی نیست سرفه مرا نمی‌کشد من نباید با یک سرفه بمیرم»؛جواب دادم «صحیح است صحیح در واقع نمی‌خواستم بدون جهت شما را نگران کنم اما باید جوانب احتیاط را نگهدارید یک جرعه از این «مدوک» ما را در برابر رطوبت در امان نگه می‌دارد؛در همین وقت به گردن بطری‌ای زدم که از روی زمین از کنار ردیف بطری‌های دیگر برداشته بودم و آن را باز کردم شراب را به او تعارف کردم و گفتم «بنوش»؛او با نگاهی از گوشه چشم، لیوان را تا لبش بالا برد لحظه‌ای مکث کرد و سرش را دوستانه تکان داد و در همین وقت صدای زنگوله کلاه بلند شد؛گفت «می‌خورم به سلامتی مدفون‌شدگانی که با آرامش در اطراف ما آرمیده‌اند»؛ و من به سلامتی عمر طولانی شما؛او دوباره بازوی مرا گرفت و به راه خود ادامه دادیم؛گفت «این سردابه‌ها خیلی بزرگ هستند»؛جواب دادم «مونترسور‌ها خانواده بزرگ و پر جمعیتی بودند»؛ من نشان خانوادگیتان را فراموش کرده‌ام؛ پای بزرگ یک انسان به رنگ طلا در زمینه لاجوردی پا، ماری تهدید کننده را له کرده که نیش‌هایش می‌خواهند در پاشنه پا فرو بروند؛ و شعارتان؟ حمله هیچ کس بی‌کیفر نمی‌ماند؛او گفت «چه خوب»؛شراب در چشمانش بر ق می‌زد و زنگوله‌ها صدا می‌دادند شراب مدوک مرا هم در رویا فرو می‌برد ما از کنار دیوارهایی از استخوان‌های انباشته شده و بشکه‌ها وخمره‌های مختلف عبور کرده و به تو رفتگی‌های درون دخمه‌ها رسیدیم من دوباره توقف کردم و این بار شهامت به خرج دادم و بازوی فورچوناتو را از بالای آرنج گرفتم؛گفتم «شوره نگاه کن دارد زیاد‌تر می‌شود مثل خزه از طاق اتاق آویزان است ما زیر بستر رودخانه هستیم قطرات آب میان استخوان‌ها می‌ریزد بیا تا دیر نشده برگردیم سرفه شما»؛فورچوناتو گفت «چیزی نیست بیایید ادامه دهیم اما اول یک جرعه دیگر مدوک»؛سر یک تُنگ شراب «دگراو» را شکستم و دستش دادم یک نفس همه‌اش را سر کشید چشمانش با نور شدیدی درخشید خندید و بطری را با اشاره سر و دست که مفهوم آن را درست متوجه نشدم، به طرف بالا پرتاب کرد؛با شگفتی به او نگاه کردم حرکتش را دوباره تکرار کرد حرکتی عجیب و غریب؛گفت «این حرکات را بلد نیستی؟»؛ جواب دادم «نه»؛ پس جزو انجمن برادری نیستید؛ چه؟ عضو ماسون‌ها نیستیدگفتم «بله، بله، بله، بله»؛ تو؟ ماسون باشی؟ غیر ممکن است؛جواب دادم «ماسون هستم»؛گفت «نشانه‌ات؟»؛از زیر چین‌های شنلم ماله‌ای بیرون آوردم و گفتم «این هم نشانه»؛چند قدم به عقب برداشت و گفت «شوخی می‌کنی ولی بگذار به آمونتیلادو برسیم»؛گفتم «هر طور شما بخواهید» و دوباره ابزار را زیر شنلم جا دادم و بازویم را در اختیارش گذاشتم سنگینی خودش را روی بازویم انداخت به راه خود برای پیدا کردن آمونتیلادو ادامه دادیم از میان ردیفی از سقف‌های گنبدی شکل و راه‌پله‌ها به سمت پایین رفتیم و دوباره پایین‌تر رفتیم و وارد حفره عمیقی شدیم که تعفن و ناپاکی هوا باعث شد مشعل‌هایمان به جای شعله ور شدن، سو سو بزنند؛در دور‌ترین قسمت دخمه، دخمه‌ی کوچکتری ظاهر شد در کنار دیوار‌هایش به شکل دخمه‌های پاریس، باقی مانده استخوان‌های انسان تا سقف روی هم انباشته شده بود سه طرف از چهار دیوار این دخمه به همین شیوه از استخوان انباشته شده بود درکنار چهارمین دیوار، استخوان‌ها به صورت بی‌قاعده‌ای پایین ریخته و روی زمین انباشته شده بودند و تقریبا به اندازه یک تپه بودند متوجه شدیم در دیوار، روبه‌روی جایی که استخوان‌ها انبار شده بود، دخمه و یا فرو رفتگی دیگری وجود دارد با عمق حدودا چهار پا و عرض ۳ پا و ارتفاع حدود ۶ تا ۷ پا به نظر می‌رسید برای هیچ منظور خاصی ساخته نشده و تنها فضای میان دو ستون عظیمی را تشکیل می‌داد که سقف سردابه‌ها را نگه می‌داشت و در پشت آن یکی از دیوارهای عمارت، که با سنگ خارا ساخته شده بود، قرار داشت؛فورچوناتو بیهوده کوشید مشعل کم نور خود را بالا ببرد و داخل دخمه را بکاود نور مشعل به اندازه‌ای کم بود که نمی‌توانستیم انتهای دخمه را ببینیم؛گفتم «ادامه بدهید آمونتیلادو اینجاست همانطور که برای لوکرزی»؛دوستم به میان صحبتم پرید و گفت «لوکرزی آدم نادانی است» همانطور که با قدم‌های لرزان جلو می‌رفت، من بلافاصله پا جای پا‌هایش می‌گذاشتم در تورفتگی، زمانی که فهمید به انتهای دخمه رسیده است و در میان صخره‌ها گرفتار شده، ابلهانه سردرگم شد یک لحظه بعد من او را به سنگ‌های خارا زنجیر کرده بودم در سطح سنگ، دو بست آهنی بود که در فاصله دو قدمی یکدیگر به صورت افقی قرار داشتند از یکی از آن‌ها زنجیر کوتاهی آویزان بود و از دیگری قفل با رد کردن زنجیر‌ها از کمرش، تنها چند ثانیه طول کشید تا زنجیر‌ها را محکم کنم آنقدر شگفت زده بود که نتوانست مقاومت کند کلید را عقب انداختم و از فرورفتگی درون دیوار خارج شدم؛گفتم «دست‌هایت را روی دیوار بکش، هر کاری کنی باز هم شوره‌ها را حس می‌کنی در واقع دیوار خیلی مرطوب است یکبار دیگر از شما می‌خواهم که برگردیم نه؟ خوب پس باید شما را همین جا ترک کنم اما اول باید هر کاری که از دستم بر می‌آید برایت انجام دهم»؛دوستم که هنوز از حیرت در نیامده بود، شتابزده گفت «آمونتیلادو»؛جواب دادم «بله آمونتیلادو»؛با گفتن این کلمات، خودم را بین توده‌ی استخوان‌ها که قبل از این برایتان گفتم، مشغول ساختم با کنار انداختن آن‌ها، به سرعت مقداری سنگ ساختمانی و ملات پیدا کردم با این مواد و با کمک ماله با سرعت قسمت ورودی دخمه را دیوار گرفتم؛تقریبا ردیف اول از آجر‌ها را گذاشته بودم که فهمیدم مستی تا حد زیادی از سر فورچوناتو پریده است اولین نشانه‌اش فریاد ناله‌ی آرامی بود که از عمق دخمه بیرون می‌آمد صدای ناله یک مرد مست نبود پس از آن سکوتی طولانی و سخت حاکم شد دومین ردیف و پس از آن سومین و چهارمین ردیف دیوار را چیدم و پس از آن صدای ارتعاش پرهیجان زنجیر را شنیدم صدا برای چند دقیقه که طی آن با رضایت بیشتری به صدا گوش می‌کردم، ادامه پیدا کرد کار را متوقف کردم و پایین روی استخوان‌ها نشستم هنگامی که در ‌‌نهایت صدای چکاچک زنجیر فروکش کرد، ماله کشیدن را دوباره از سر گرفتم و ردیف پنجم و ششم و هفتم را بدون مزاحمت به پایان رساندم دیوار دیگر به نزدیک سینه‌ام رسیده بود دوباره توقف کردم و مشعل را بالای دیوار نگه داشتم که نور ضعیفی را بر روی جسم داخل حفره انداخت از گلوی آن جسم زنجیر شده، به ناگاه صدای فریاد بلند و جیغ‌های طولانی‌ای بیرون آمد که به نظر می‌رسید مرا با خشونت به عقب می‌راند برای لحظه‌ای کوتاه مکث کردم؛ می‌لرزیدم شمشیر دودم خود را از نیام بیرون کشیدم و با کمک آن در تاریکی پی چیزی در دخمه گشتم اما در یک لحظه فکری از ذهنم گذشت که به من اطمینان خاطر داد دستم را روی مواد دیوار محکم دخمه کشیدم و احساس رضایت کردم دوباره کنار دیوار رفتم و به فریادهای او که التماس می‌کرد جواب دادم آن فریاد‌ها را دوباره تکرار کردم، برای بیشتر فریاد کشیدن کمکش کردم و با صدای بلند‌تر و پر قدرت‌تر از او پیشی گرفتم فریاد زدم و باز هم صدای فریاد بیشتر و بیشتر می‌شد؛حالا دیگر نیمه شب شده بود و من به پایان وظیفه خود نزدیک می‌شدم و ردیف هشتم، نهم و دهم را کامل کرده بودم بخشی از ردیف یازدهم و آخر تمام شده بود و تنها یک سنگ دیگر برای نصب روی دیوار باقی مانده بود با وزن بالای سنگ در کش و قوس بودم و بخشی از آن را در جای نهایی‌اش قرار دادم اما از درون دخمه صدای خفیف خنده‌ای بیرون آمد که مو را بر تنم سیخ کرد صدای چنان غمگینی بود که به سختی می‌توانستم باور کنم صدای فورچوناتوی نجیب‌زاده است؛ ها‌ها‌ها هه هه هه شوخی خیلی خوبی است واقعا، یک شوخی عالی وقتی به عمارت برگردیم کلی به آن می‌خندیم هه هه هه وقتی شراب می‌نوشیم هه هه هه؛گفتم «آمونتیلادو»؛ هه هه هه هه هه هه بله، آمونتیلادو اما دیر نشده؟ خانم فورچوناتو و بقیه در عمارت منتظر ما نیستند؟ بیا از اینجا برویم؛گفتم «بله، بیا برویم»؛ به خاطر رضای خدا مونترسور؛ بله، برای رضای خدا؛اما با شنیدن این حرف‌ها دیگر بیهوده منتظر پاسخ بودم بی‌تاب شدم و با صدای بلند صدا زدم فورچوناتو؛جوابی نیامد دوباره صدا زدم فورچوناتو؛باز هم هیچ جوابی نیامد مشعل را از روزنه باقی مانده به درون بردم و اجازه دادم به درون دخمه بیافتد در پاسخ تنها صدای جلینگ جلینگ زنگوله آمد قلبم به درد آمد؛ رطوبت دخمه‌ها باعث آن شده بود با شتاب کارم را به پایان بردم آخرین سنگ‌ها را در جای خود گذاشتم و روی آن را گچ گرفتم حصار قدیمی استخوان‌ها را دوباره جلوی دیوار ریختم طی نیم قرن گذشته کسی به آن‌ها دست نزده است روحش قرین رحمت باد پایان متنا شربیانی

  7. says:

    I must not only punish but punish with impunity” Have you ever thought how revenge could be at its worst? Well Poe with his dark ingenuity gives us a splendid lesson A scary glimpse to the idea of revenge carried with meticulous precision Poe presents us a placid and dark story that is deception at its finest “The thousand injuries of Fortunato I had borne as I best could but when he ventured upon insult I vowed revenge You who so well know the nature of my soul will not suppose however that gave utterance to a threat At length I would be avenged; this was a point definitely settled but the very definitiveness with which it was resolved precluded the idea of risk” Did Fortunato indeed insulted our narrator? For no explanation is given to the cause the reader just hears the voice of the narrator and his suposed humiliation Would you simply take an insult or avenge yourself? As I was reading along I wondered is this only a threat a scare or will the narrator only be satisfied with the inexorable demise? But there are omens if we wish to recognize them “A wrong is unredressed when retribution overtakes its redresser It is eually unredressed when the avenger fails to make himself felt as such to him who has done the wrong” First I read calmly until suddenly the dark climate hit me and I wondered how did it all comes to that? What an atmosphere of foreboding Poe is able to conjure with so few words The scary image of death in progress “I continued as was my wont to smile in his face and he did not perceive that my smile now was at the thought of his immolation” The story is placid and dark as starless night sky Deception at its finest interpretation Something you will not see in any other story as far as I can remember The image of the impetus of death unfolding a gradual build up to the very end

  8. says:

    My eyes are heavy I am trying to sleep Sleep is evading me Restlessness is here This is a new place I have come here for some time Its an outskirt of a small town in northern India I will stay here for some days It’s night It’s almost 11 o clock at night Here is silence everywhere Complete tranuility Just beyond there is a concrete factory Some machine is still working there A faint grinding sound is reaching my room There is no other sound outside It’s dark Dead dark No Wait There is one sound tick tick tickit’s a clock on the wall The needle of the second is making a noise every second I am trying to sleep It’s not coming Though I am tired Mr EDGAR ALLAN POE is coming to my mind I don’t know why? I wish to read him It’s a perfect ambiance Though I know my brain is not focused I am exhausted I still long to read him I am rolling over his titles on my iPad I want something short Here it is This one is just 12 pages I have opened it It is THE CASK OF AMONTILLADO I am reading this I have finished it It is really short In a few pages only dialogues A uick read I think I have sensed the story This is not that great Just OK Now sleep is overcoming me I am sleeping GOOD NIGHTThis is the next morning I have woken up early I am leaving the bed The story is flashing in my mind But it is blurred It is very filmy unclear My mind is fresh I want to write a short review on GR I will give it three star Not than that I am thinking I am ready to write first on paper but I am not getting anything I remember an avenger had taken revenge But I am feeling nothing What was the story? I knew that at night But I want to visualize I am not able to Did I read it in delirium? I decide I will read it again after the bath I read it again This time I am keeping a lexicon alongside I am jotting down these words arrowing them like an uninteresting baby on a paperVAULT VINTAGE PALAZZO SCONCES FLAMBEAUX CATACOMB PUNCHEON FLAGON MASON TROWEL CRYPT STAPLES PADLOCK A RAPIERCan you see the seuence of these words is hinting at the storyline? I am minting them one by one in my mind It is over OK Now I know how it was happening there I can now visualize I was missing the Italian flavor A VAULT was something else for me at night It is a true Italian word It is clear now Same with VINTAGE It was something else at night In the morning it became wine an Italic wine I had forgotten the story was based in Italy In the same way I know all of them now the Italian way While re reading the story this uote is becoming and clear to me now “I must not only punish but punish with impunity A wrong is unredressed when retribution overtakes its redresser It is eually unredressed when the avenger fails to make himself felt as such to him who has done the wrong”I am ready for the review now Here I am writing it IT’S NOT A THREE STAR IT’S A FIVE STAR NOW I think this story is not only about horror This story did not terrify me at all I read it twice I was not affrighted both times It looked lyrical It was all jest until the last It was like a drama I think I should not call it a story It is just an act I think the uote mentioned above in the very first part of this story settles the purport of the storyThe tale is something like this Two men one mortifies other disparaged both moving on side by side unaware of each other’s intentions their arms intertwined as if of two best buddies One is drunk in Italian vintage wine Other is also drunk but in vengeance Both smiling making jokes concerning each other the disparaged one taking all subtle cares of the mortifier slowly and willingly both reaching to the remotest part of a crypt of a catacomb and among all this merriment an act of retribution is performed by the avenger in such a way that it could only be perceived 50 years later The perfect executionIn my comprehension this is not just about horror or a tale of retribution It’s is something else I am lacking the exact word on how to define it I think this is a FARRAGO This is an interfusion of the art of narration of Poe with the subtlety of a perfect crime execution Perhaps this story is a mélange of horror retribution and psychoanalysis But whatever it isIt is something unprecedented THANK YOU MR EDGAR ALLAN POE I will read to you again after going back to my place

  9. says:

    The Cask of Amontillado is one of Edgar Allan Poe's darkest tales and loved by people all over the world as it is Gothic horror at its best The narrator Montresor opens the story by stating that he has been insulted by his acuaintance Fortunato on numerous occasions and he wants to exact revenge However he wants to do so in a measured way without raising any suspicion He knows that Fortunato is a connoisseur of wine He approaches Fortunato during a carnival wearing a mask of black silk He tells Fortunato that he has bought some wine that could be Amontillado a light Spanish sherry Fortunato Italian for “fortunate” wears the multi coloured costume of the court jester including a cone cap with bells Is the shadow of the ratA sign of soon to come death? Montresor is an extremely shrewd person and wants Fortunato to play into his hands so he tells him that if he is too busy he will ask a man named Luchesi to taste the wine Fortunato scoffs on hearing this He claims that Luchesi could not differentiate between Amontillado and other types of sherry Fortunato is eager to taste the wine so that he could determine for Montresor whether it is truly Amontillado Fortunato insists that they go to Montresor’s vaults So the latter uickly takes the former there He had already told his servants that he would return in the morning and he wanted none of them to leave the house during his absence He knew too well that they would consider this to be an excellent chance to go the carnival leaving the house all for himself Is this the passage to death? How will Montresor take revenge on Fortunato once they are in the underground vaults? Or will his conscience get the better of him making him change his mind at the last minute? Will it be Fortunato who will be fortunate enough to read Montresor’s mind and make good his escape in the nick of time? Read the story and find out yourself So much to fearDoomsday is near Colour and costume play a major part in this short story Montresor wears a black silk mask A mask acts like a shield covering one’s true motives Black is mostly associated with evil dark and the underworld Silk is smooth which could also allude to a smooth and slippery person The vaults are underground which is pitch black so they could be easily associated with the underworld where sinister and macabre things take place Fortunato is wearing a multi coloured costume of the court jester Multi coloured could stand for a lively person which Fortunato is However court jesters are renowned for their buffoonery and foolishness There is every likelihood that Fortunato might turn out to be a fool and easily lured into Montresor’s trap Edgar Allan PoeWith the fab fourThose who want Head for the vault door

  10. says:

    910Loved the way Poe portrayed this tale of revenge; climax was unexpected but left me uite satisfied

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *